Hundred Burger in Valencia staat niet voor niets op nummer één op burgerdudes.se — een ranglijst die ik nauwgezet volg en die voor mij heilig is. Met die verwachting stapte ik binnen, en eerlijk: het voelde alsof ik de burgerhemel betrad. De eerste burger die je op beeld ziet, de Loser, doet zijn naam totaal geen eer aan. Deze creatie is allesbehalve een verliezer: gochujang-mayo die precies de juiste balans tussen umami en pit weet te raken, en een patty die zó mals is dat het bijzonder aanvoelt op je tong. Ik kan met overtuiging zeggen dat dit een van de meest boterzachte stukken vlees is die ik ooit op een burger heb geproefd, want hier is medium rare daadwerkelijk medium rare. Het broodje verdient ook een aparte ode. Een mix van brioche en Japans melkbrood, oh my wat sensueel. Het is alsof je burger wordt omhelsd door een Disney-figuur: zacht, warm, geruststellend. Ook de overige burgers, de Paul Finch en de Tijuana waren stuk voor stuk uitstekend. De kipburger daarentegen was duidelijk de zwakste van de selectie; niet slecht, maar wel de enige die niet in de buurt kwam van het niveau van de rest. Alles met rundvlees? Hemels. En ik durf te zeggen dat de vega opties ook de moeite waard zijn. Maar de Loser steelt de show. Dit is zonder twijfel de beste burger die ik in jaren heb gegeten, wauw. Dit niveau zie je gelukkig ook in Nederland, bij Stooges in Rotterdam en The Beef Chief in Amsterdam bijvoorbeeld, al moet ik zeggen dat het melkbroodje van Hundred wel echt de beste ooit vind. Hundred Burger is een bedevaartsoord voor de burgerliefhebber. Overslaan zou gastronomisch onverantwoord zijn. Dikke, dikke vijf sterren.