En dit, kijkbuiskinderen, dit is een pizza fritta: een gefrituurde pizza. Ik wilde deze dolgraag halen bij Sorbillo in Napels maar de rij was zo lang dat ik dacht dat je je kon aanmelden voor een kamer in Amsterdam, maar even verderop kon ik bij het iets minder maar zeker gewaardeerde Donna Sofia zo’n eentje halen. En dat was handig aangezien ik moest haasten want ik zou vrienden meeten ergens anders in de stad. Goed: gefrituurde pizza. Ook een van de enige echte Napolitaanse gerechten: na de Tweede Wereldoorlog was Napels zo hard getroffen dat zelfs een echte pizza maken iets te duur was, en dus gingen de Napolitanen over tot het frituren van hun minder grote pizza’s, met goedkopere ingrediënten. En dat hebben ze de afgelopen 70 jaren tot een kunst verheven. Dat moet dus nu lekker zijn. En het was goed. Erg goed zelfs. Het gefrituurde deeg was lekker vet, de bovenkant bestaande uit verse tomatensaus en mozzarella was simply heaven en daarmee is alles gezegd. En aangezien zoveel mensen al zeggen dat er nog betere tenten zijn, kan ik mij verheugen op de volgende pizza fritta die ongetwijfeld 5 sterren van mij gaat krijgen. Mooi man. ⭐️⭐️⭐️⭐️